Gedaantes en Geraamtes-omnibus 3. Louise Prinsloo. Читать онлайн. Newlib. NEWLIB.NET

Автор: Louise Prinsloo
Издательство: Ingram
Серия: Gedaantes en geraamtes
Жанр произведения: Учебная литература
Год издания: 0
isbn: 9780798157834
Скачать книгу
almal,” groet tannie Letsie toe sy op die stoep uitkom en elkeen soengroet. “Ek sê mos altyd, hoe meer siele, hoe meer vreugde!”

      Sy lei hulle binnetoe en beduie na die buffet waarop die koffiemasjien staan en pff . . . pff.

      “Kry vir julle. Of as julle manne eerder iets koels wil drink – daar’s Coke en vrugtesap in die yskas.”

      “Dankie, Tannie,” sê Giepie en wys vir Wikus-hulle om hom te volg. Maar hulle steek in hulle spore vas toe tannie Letsie skielik agter hulle vra: “Waar’s julle tasse en slaapsakke? Gaan julle nie in die tent slaap nie?”

      “Nee, Tannie,” antwoord Wikus opgewek. “Ons slaap in die houthuis. Dis te sê as Tannie nie omgee nie.”

      Karel en Giepie verdwyn by die kombuis in en Wikus sien hoe tannie Letsie verstyf. Dis asof daar ’n sluier oor haar oë kom, maar dan ontspan sy skielik en lag.

      “Dis reg met my as dit reg is met julle, maar julle moet net onthou die huis staan al maande leeg. Dis baie stowwerig daar. Ek sal môre vir Agnes vra om ’n bietjie te gaan skoonmaak.”

      “Maak nie saak nie.” Wikus vryf sy hande teen mekaar. “Ek wil graag . . .”

      “Kom kry jou Coke,” knip Giepie hom vinnig kort en sleep hom aan die arm weg. “Dan wys ek jou sommer my oom se vertoonkas.” Hy wink Karel nader. “Ek’s seker jy’t nog nooit só iets gesien nie.”

      Ná ’n ruk staan die drie, elkeen met ’n glas yskoue Coke in die hand, voor ’n lang glaskas in oom Hans se studeerkamer. In die kas is iets van alles: seldsame skulpe, sleutels van alle groottes, teelepels en knope, geelwit koerantknipsels, tydskrifartikels en ’n verflenterde musiekboek.

      “Jis!” fluister Wikus. “Waar kry jou oom al hierdie interessante goed?”

      “Ag, hy tel dit op die strand of rommelhope op. Partykeer lê dit sommer los rond in die huise wat gesloop moet word.”

      “Kyk daardie platgedrukte teelepel!” sê Karel. “Waar kom dit vandaan?”

      “Ek het dit eendag toevallig met laagwater tussen die rotse opgetel,” antwoord oom Hans skuins agter hom. “Ek dink dit kom van een of ander skip af.” Hy gee ’n paar tree in die rigting van ’n ronde tafel. “Kyk wat het ek nou die dag op ’n rommelhoop gekry.”

      “Whau!” roep die seuns en bondel nuuskierig om ’n ou trekklavier saam.

      “Ek wonder wie was so simpel om dit weg te gooi,” merk Giepie op. “En nogal ’n Hohner Student . . .”

      Karel haal sy kamera van sy skouer af en neem ’n foto. “Ek het al baie goed afgeneem,” grinnik hy verleë toe hy sien hoe oom Hans hom vraend aankyk, “maar nog nooit ’n stukkende trekklavier nie. Miskien is dit nog die foto waarmee ek gaan wen.”

      “Die ou wat dit weggegooi het, het seker huis skoongemaak soos my ma,” merk Wikus skertsend op. “Sy gooi mos alles weg wat in haar pad is – of my pa dit nog gebruik of nie. As sy dink dit hoort op die ashoop, moet dit weg!”

      Giepie buk laer af oor die trekklavier en bekyk dit van alle kante. Hy druk hier en trek daar en draai dit om . . . “Dit het nie meer ’n deksel nie, die ysterstafies is gebreek en van die houthamertjies se koppe is af. Die Middel C is weg en van die ander note is effens skeef.”

      Wikus buk ook om die trekklavier van nader te bekyk, maar ruk sy kop skielik weg.

      “Wat’s dit met jou?” vra Giepie verbaas.

      “Die ding het nou net in my gesig geblaas.” Wikus skud sy kop asof hy wil seker maak hy is nog wakker.

      “Ag, Wikus,” kreun Karel. “Get real.”

      “Is!” stry Wikus. “Ek het die wind . . . lug . . . in my gesig gevoel.”

      Oom Hans skud soos hy lag. “Jy’s nou amper net so erg soos tannie Letsie. Sy het my mos nou die dag probeer oortuig die trekklavier spook. Verbeel jou!”

      “Ek wens jy wil die ding weggooi,” sê tannie Letsie wat intussen by hulle aangesluit het. “Dis oud en lelik en vol stof, en dan maak dit boonop tydig en ontydig geluide.”

      Oom Hans trek sy vrou laggend teen hom vas. “Julle moet haar maar verskoon. Sy het ’n baie lewendige verbeelding.”

      “Toemaar, Oom,” Karel beduie met sy kop in Wikus se rigting, “party ander mense ook.”

      “Ja, en toe gaan hy sommer vir seconds ook!” voeg Giepie speels by.

      Wikus ignorer hulle en blaas die stof tussen die hamertjies en klawers uit.

      “Dit lyk of hier ’n naam uitgekrap is,” sê hy en buig vooroor om die letters op die perlemoenkas te probeer lees. “JHR . . .” Die volgende oomblik ruk hy sy hand weg.

      “Wat’s dit nou weer?” vra Karel geïrriteerd.

      “Iets het my gesteek,” sê Wikus en vryf sy hand.

      “Seker maar ’n splinter, wat anders?” sê oom Hans en lag. Hy draai na Giepie. “Jy ken mos musiek. Kyk ’n bietjie of dit nog kan speel.”

      “Ek speel eintlik kitaar, maar ek sal probeer, al is hier ’n paar goed weg.”

      Giepie tel die trekklavier versigtig op en hang dit om sy nek. Dan plant hy sy bene uitmekaar, steek sy linkerhand deur die kort leerband en druk sy vingers op die ronde swart knoppies terwyl hy sy regterhand oor die wit en swart klawers sprei.

      Eeuuu . . . eee . . . aah . . . euuu . . . ieeee . . . aaah.

      “Sien,” sê tannie Letsie toe die wanklanke by die instrument uitborrel. “Die ding het nou die dag net so gekreun.” Sy vryf oor haar arms. “Ek kry skoon hoendervleis.”

      “Dis toe klein Hansie daarmee gespeel het,” antwoord oom Hans. “Hoeveel keer moet ek nog vir jou sê daar’s nie ’n manier dat dit sommer vanself geluide kan maak nie.”

      Tannie Letsie snork verontwaardig en probeer hard om nie gespanne te lyk nie, maar Wikus kan sien iets omtrent die trekklavier ontstel haar.

      “Hansie was nie eens hier toe ek dit die eerste keer gehoor het nie,” sê sy afgemete.

      “Dis van pure ouderdom dat hy so kreun,” sê Karel en vryf versigtig oor die leervoue. “Het Tannie gesien hoe geskif is die blaasbalk?”

      “Mmm . . . ja,” antwoord tannie Letsie afgetrokke. Sy hou haar kop skeef en snuif-snuif in die lug. “Verskoon my, asseblief. Ek het vis in die oond.” Sy stap haastig kombuis toe.

      Giepie druk ’n paar akkoorde terwyl hy die blaasbalk stadig heen en weer trek.

      Eeuuu . . . eee . . . aah . . . euuu . . . ieeee . . . aaah.

      “Wow-wowooooééé!” maak Wikus soos ’n hond wat vir die volmaan tjank. “Wow-wowéé!”

      Oom Hans lag. “Nee wag, soos julle nou te kere gaan, sal julle enige spook wakker maak.”

      Giepie se oë rek groot. “Oom moenie sulke dinge sê nie, veral nie as Wikus by is nie.”

      Karel stel sy kamera. “Wikus, hou jou pose! Staan nader aan Giepie . . . ek wil hierdie foto hê.” Kliek! klik die kamera en dan is die geheuestokkie vol.

      “Ag, nee! Het ek so baie foto’s geneem? Gelukkig het ek ’n ekstra memory stick saamgebring. Ek hoop maar Kodak Express is môre oop,” kreun Karel.

      “Miskien,” sê oom Hans. “Dis Goeie Vrydag, maar sommige winkels en besighede is wel tot twaalfuur oop.”

      Wikus loer by die venster uit toe hy voetstappe oor die tuinpaadjie hoor knars. “Oom, daar’s iemand by die voordeur,” sê hy toe hy ’n dringende klop aan die deur hoor.

      “Dis seker die wind,” antwoord oom Hans. “Hier waai hy mos nes hy wil.”

      “Oupa!