Ruisdal se nuwe chirurg. Serena Steyn. Читать онлайн. Newlib. NEWLIB.NET

Автор: Serena Steyn
Издательство: Ingram
Серия:
Жанр произведения: Короткие любовные романы
Год издания: 0
isbn: 9780624056713
Скачать книгу
vir meer tyd.

      Toe Dolf haar drie weke later bel om te sê hy is terug, het sy hom gaan ontmoet en hul verhouding amptelik beëindig.

      Hy het versteen bly staan langs die motorfiets wat hy met sy Botswana-geld gekoop het. “Waarom?” het hy gevra en haar moed het haar amper begewe toe sy in sy oë opkyk. “Is dit oor die hofverskyning? Oor ek nie laat weet het nie? Magdali, ek was so oormoeg en alles ...”

      Magdali het haar kop geskud, na aan trane. Sy het swaar gesluk. “Die ding kom al ’n lang ruk, Dolf. My pa het jou mense deur ’n privaat speurder laat ondersoek. Hy wil nie hê ek moet met jou uitgaan nie.” As jy my net gebel het voor jy Botswana toe gegaan het, sou ek geweet het jy gee regtig om! Haar hart het dit uitgeroep, maar die woorde wou nie oor haar lippe kom nie.

      Sy gesig was onleesbaar, net sy oë het gelewe. “Jy luister na jou pa,” het hy gesê, “maar wat sê jou hart?”

      Sy het desperaat aan haar pa se vermanings vasgeklou. “Ek moet aan my toekoms dink,” het sy probeer verduidelik. “Hanro wil verloof raak. Ons ken sy familie al jare.”

      “Jou pa is ’n snob,” het Dolf gesê. “Beteken die feit dat ek so ’n ligte vonnis gekry het vir julle niks nie? Daar was versagtende omstandighede! Nie jy of jou pa doen eens die moeite om uit te vind wat dit was nie!”

      “Dis moeilik as jy nie met my daaroor wil praat nie!” het sy teruggekap.

      Hy het na haar gekyk met bitterheid in sy oë en sy woorde het deur stywe lippe gekom. “Jy het geen vertroue in my nie. Ek het nou niks, maar dit sal nie altyd so wees nie. Weeg wat ons vir mekaar voel dan nie meer as jou pa se opinie nie?”

      “My pa het my lief, hy wil net hê wat vir my die beste is,” het sy gesê. “Ek vertrou hom.”

      “En nie vir my nie?” Sy oë het nog blouer as gewoonlik geword.

      Sy het haar hande hulpeloos voor haar uitgesprei. “Probeer tog verstaan, Dolf! Ek het nagte wakker gelê hieroor. Jy het nie eens die moeite gedoen om vir my totsiens te sê voor jy weg is Botswana toe nie! En ek ken Hanro baie langer as vir jou. Is ek nie aan hom ook lojaliteit verskuldig nie?”

      Dolf het sy mond oopgemaak asof hy iets wou sê en toe sy lippe hard saamgepers. Hy het sy kop effens laat sak en haar lank aangekyk. “Wat sê jou hart?” het hy uiteindelik weer gevra.

      Magdali se trane het baie vlak gelê en sy het omgeswaai en na haar motor toe gehardloop. Sy het nie omgekyk nie.

      Haar selfoon se gelui ruk Magdali terug na die hede. Haar toebroodjie lê vergete op haar skoot.

      “Jou pasiënt wag al ’n rukkie,” sê Ina oor die foon. “Is alles reg?”

      “Ek is op pad,” sê Magdali haastig. “Kyk solank of jy vir my die nuwe chirurg by ortopedies se selnommer in die hande kan kry.”

      In haar spreekkamer gekom, kyk Magdali vlugtig deur die lêers van twee knievervangingskandidate wat Frank Wilson na haar verwys het om seker te maak dat hulle geskik is vir narkose. Haar gedagtes bly egter op hul eie koers.

      Sy moet die gesprek met Dolf so gou moontlik afhandel. Dit sal vir albei praktyke nadelig wees as daar spanning tussen hulle is. Sy en Dolf het immers albei aangegaan met hul lewens, die verlede is verby.

      Later die middag skakel Magdali Dolf se nommer met bewende hande. Dit lui net en Magdali los ’n boodskap: “My pa sê jy wil met my praat. Bel asseblief terug.” Sy sê nie haar naam nie en byt op haar lip toe sy die oproep beëindig. Sy voel glad nie gereed om Dolf te sien nie, en dit oor so ’n onsmaaklike kwessie! Wat sou haar pa tog besiel het?

      Dis ná vyf toe Magdali voor haar kantoorvenster gaan staan en die middaglug diep inasem. Nie eens die uitsig op die spruit bring vanmiddag lafenis nie.

      Ina kom binne. “Dokter Van Vuuren het gebel terwyl jy besig was met ’n pasiënt en gesê hy kan nie op jou selfoon deurkom nie. Hy het glo ’n boodskap gelos. Is daar nog iets, of kan ek maar gaan?”

      “Ag, die ding se klank was af,” sê Magdali vies en mik om die foon uit haar lessenaarlaai te haal. “Dankie, Ina. Jy kan maar gaan.”

      “Is alles reg? Jy was vandag nie jouself nie.”

      “Als reg,” verseker Magdali haar, “ek het net ’n netelige sakie wat ek moet afhandel. Lekker aand.”

      Toe Ina die praktykdeur agter haar sluit, skakel Magdali die foon se luitoon aan en luister na die boodskap.

      “Middag.” Haar hart ruk pynlik toe sy Dolf se stem hoor. “Ja, ons moet praat,” gaan die boodskap voort. “Ontmoet my by Die Goue Fisant, seweuur vanaand. As jy nie weet waar dit is nie, sal my ontvangsdame jou kan help. Dit sal raadsaam wees om op te daag. Om jou pa se onthalwe.”

      Verontwaardiging stu in Magdali op en sy druk dadelik die sleutel om die boodskap uit te vee. Sy is nie meer die onervare studentjie wat Dolf onthou nie, hy kan haar nie so hanteer nie! Sy stemtoon was kil en minagtend.

      Dis sewe jaar sedert sy hom laas gesien het. Dit sou vir haar erg genoeg gewees het onder normale omstandighede, maar nou is hy ál wat tussen haar pa en ’n stewige tronkvonnis staan. Haar hart klop hard en sy voel benoud. Uit Dolf se stemtoon klink dit nie of hy haar en haar pa genadig gaan wees nie.

      Magdali is nog besig om pasiënte se kliniese notas te voltooi toe daar ’n klop aan haar privaat uitgang se deur is. Dis Andri.

      “Middag!” sê sy opgeruimd. Sy het nog haar fisio-klere aan, ’n gemaklike loshangende bloes en ’n langbroek, met plat skoene. Haar hare is nou netjies vasgebind. “Het jy tyd vir gesels?”

      “Kom in.” Magdali sit die laaste lêer in die uit-mandjie en lê terug in haar stoel terwyl Andri oorkant haar neerval en een been oor die stoelleuning swaai.

      “Jammer,” sê Magdali. “Daar was nie vroeër tyd om by jou uit te kom nie, maar ek is die ene ore.”

      Andri loer onder haar blonde kuif deur na Magdali. “Dolf is terug.”

      “Ek het gehoor, ja. Is dít jou nuus?”

      “Jy’s so kalm!” sê Andri en pluk die rekkie uit haar hare. “Ek is bly. My nuus is dat ek hom nie hierdie keer gaan laat wegkom nie, ek sweer dit! Hy het nadat julle uitgemaak het meer uit vermakerigheid as iets anders met my begin uitgaan, ek weet. Maar daai jaar wat ons saam was ... daar wás vonke tussen ons! Ek het baie daaroor gedink nadat hy oorsee is, en ek dink ek was altyd te gretig om hom tevrede te hou. Dolf hou van ’n verhouding waar hy die jagter moet wees. Hierdie keer gaan ek my kaarte reg speel.”

      Magdali glimlag effens. “Ek hoop hy is nog ongetroud.”

      “Natuurlik is hy!” sê Andri verontwaardig, “ek het mos uitgevind. Daar is net ’n Camila-vroumens met wie hy in Switserland deurmekaar was. Ek het haar ontmoet toe ek verlede jaar gou by hom aangegaan het ná daai kongres, maar hulle is nie verloof of enigiets nie.” Sy glimlag dromerig. “Ek sal sowaar trou as hy my vra, Magdali, enige tyd. Dit sal ek van geen ander man sê nie.” Sy glimlag stout. “Dink net, ek gaan hom elke dag hier in die gange sien, is dit nie wonderlik nie?”

      “Ja, dink net.”

      Andri swaai haar been van die leuning af en sit vooroor. “Jy gee regtig nie meer vir hom om nie, of hoe, Magdali?”

      Magdali strek haar skouers. “Dis al sewe jaar, nig. My lewe is in ’n gerieflike patroon en ek het lekker gewerk saam met dokter Sakkie, ek wil die professionele verhouding met hul praktyk in stand hou. Maar ek is versigtig. Ek hoop nie hy kom krap alles hier deurmekaar nie.”

      “Dan is dit goed, solank jy nie nog dink oor hom nie.” Andri sit terug. “Ek sien Hanro het ook ’n spreekkamer hier by ons oopgemaak.”

      Magdali sit vinnig regop. “Hy opereer soms hier, dis al, waar het jy dit gesien?”

      Andri skud haar kop en trek ’n gesig. “Nee jong, die Ruisdaller het gesê ‘spreekkamer geopen’.”