Toast. Генрик Сенкевич. Читать онлайн. Newlib. NEWLIB.NET


Автор: Генрик Сенкевич
Издательство: Public Domain
Серия:
Жанр произведения: Рассказы
Год издания: 0
isbn:
Скачать книгу
ęciu. Mieli jechać na nocny podjazd, ale tymczasem siedzieli przy ognisku i spożywszy kilka baranów, których smakowity zapach czuć było w powietrzu, popijali gorzałką. A zdarzyło się tak dziwnie, że choć była ich garść nieznaczna, zebrali się ludzie z różnych stron Rzeczypospolitej, jako to: wolentarze1 spod pana Muraszki i spod pana Zboińskiego z Mazowsza, i spod pana Prokszy, któren kresowym ochotnikom przewodził. Komenderowano po kilkunastu z chorągwi dlatego, że każdy pułkownik chciał mieć w podjeździe swoich ludzi.

      Rej przy ognisku wodził, jak zwykle, pan Zagłoba, ale nie był w dobrym humorze, albowiem lubił się wywczasować2, a tu tymczasem trzeba było czekać komendy, a potem siadać na koń i ciągnąć pod nieprzyjaciela. Pieczony udziec barani i dwie lub trzy kwaterki gorzałki pokrzepiły wprawdzie nieco ducha w starym wojowniku, jednakże nie przestał ludziom dogryzać, co omal nie stało się przyczyną ciężkiej niezgody i wielce ostrych pojedynków. Bo gdy tak siedzieli popijając, trafiło się, że nad przygasłym ogniskiem oberwała się na nocnym niebie gwiazda i ciągnąc za sobą świetlistą strugę zgasła gdzieś w ciemnościach blisko ziemi. Co widząc pan Pluta, Mazur, stary żołnierz spod Zboińskiego, przeżegnał się i rzekł:

      – Może to gwiazda którego z nas.

      Lecz Zagłoba dmuchnął przed siebie po wypiciu nowej kwaterki, odsapnął i rzekł:

      – Nie waścina.

      – A czemu to?

      – Bo Mazurowie ciemną gwiazdę mają, a ta była jasna.

      – Niejednemu już, co tej gwieździe przymawiał, świeczki stanęły w oczach.

      – Świeczki tym potrzeba, którzy się ślepo rodzą.

      – Nie daj, panie Pluta, przymawiać Mazurom – zawołał pan Skulski, który lubo3 łęczyczanin służył z nimi od dawnych lat.

      Więc pan Pluta – cięta szabla, ale jeszcze ciętszy język, wraz odparł:

      – Mazur ślepo się rodzi, ale za to jak przewidzi, to kpa4 i przez deskę rozezna.

      Myśleli tedy wszyscy, że pan Zagłoba raz przecie nie znajdzie odpowiedzi, ale on począł tylko przytakiwać głową i rzekł:

      – Słusznie! Słusznie! Ma się rozumieć! Swój swego i przez deskę rozezna.

      Na to śmiech wielki powstał koło ogniska, a najgłośniej śmiał się pan Sipajło spod Oszmiany.

      – Boże ty mój – mówił. – Ot, zapomniał języka w gębie. A ja by się nie dał tak skonfundować nawet i panu Zagłobie. Nie wiedzieć co! Niechby tylko!…

      Tu pan Zagłoba, czując się poniekąd wyzwanym, spojrzał na niego niezbyt życzliwie, a pan Pluta, rad, że może na kogoś złość wywrzeć, huknął:

      – Milczałbyś, boćwino! Nie tobie, któryś prochu nie wąchał, zabierać głos między starymi żołnierzami.

      Конец ознакомительного фрагмента.

      Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

      Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

      Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.

      1

      wolentarz (daw.) – ochotnik, służący w wojsku bez żołdu. [przypis edytorski]

      2

      wywczasować się (daw.) – wypocząć. [przypis edytorski]

      3

      lubo (daw.) – chociaż. [przypis edytorski]

      4

      kiep (daw.) –

1

wolentarz (daw.) – ochotnik, służący w wojsku bez żołdu. [przypis edytorski]

2

wywczasować się (daw.) – wypocząć. [przypis edytorski]

3

lubo (daw.) – chociaż. [przypis edytorski]

4

kiep (daw.) – dureń, głupiec. [przypis edytorski]


<p>1</p>

wolentarz (daw.) – ochotnik, służący w wojsku bez żołdu. [przypis edytorski]

<p>2</p>

wywczasować się (daw.) – wypocząć. [przypis edytorski]

<p>3</p>

lubo (daw.) – chociaż. [przypis edytorski]

<p>4</p>

kiep (daw.) – dureń, głupiec. [przypis edytorski]